ZWARTE NEUSHOORN 7 T-SHIRT

Een neushoorn, vaak afgekort tot neushoorn, is een van de vijf nog bestaande soorten hoefdieren in de familie Rhinocerotidae, evenals een van de vele uitgestorven soorten. Twee van deze soorten komen voor in Afrika en drie in Zuid-Azië. Leden van de neushoornfamilie worden gekenmerkt door hun grote omvang (ze zijn enkele van de grootste overgebleven megafauna, met alle soorten in staat om een ton of meer in gewicht te bereiken); evenals door een herbivoor dieet; een dikke beschermende huid, 1,5-5 cm dik, gevormd uit lagen collageen gepositioneerd in een roosterstructuur; relatief kleine hersenen voor zoogdieren van deze grootte (400-600 g); en een grote hoorn. Ze eten over het algemeen bladmateriaal, hoewel hun vermogen om voedsel in hun achterste te fermenteren hen in staat stelt om te overleven op meer vezelig plant, indien nodig. In tegenstelling tot andere perissodactylen hebben de twee soorten neushoorns geen tanden aan de voorkant van hun mond, maar vertrouwen ze op hun lippen om voedseltijgers te plukken die ooit wijd verspreid waren over Oost-Eurazië, van het Zwarte Zee in het westen tot de Indische Oceaan in het zuiden en van Kolyma tot Sumatra in het oosten. In de afgelopen 100 jaar hebben ze 93% van hun leefgebied verloren en zijn ze uitgeroeid uit Western- en Centraal-Azië, uit de Java- en Bali-eilanden en uit grote delen van Zuidoost-, Zuid- en Oost-Azië. Tegenwoordig variëren ze van de Siberische taiga tot open graslanden en tropische mangrovemoerassen. De overige zes ondersoorten van de tijger zijn geclassificeerd als bedreigd door de International Union for Conservation of Natuur (IUCN). De wereldwijde populatie in het wild wordt geschat op 3.062 tot 3.948 individuen, een daling van ongeveer 100.000 aan het begin van de 20e eeuw, met de meeste resterende populaties die voorkomen in kleine geïsoleerde gebieden van elkaar, waarvan ongeveer 2.000 bestaan op het Indiase subcontinent. Een wereldwijde volkstelling in 2016 schatte de populatie van wilde tijgers op ongeveer 3.890 individuen. Belangrijke redenen voor de afname van de populatie zijn habitatvernietiging, habitatfragmentatie en stroperij. De omvang van het door tijgers bezette gebied wordt geschat op minder dan 1.184.911 km2 (457.497 sq mi), een daling van 41% ten opzichte van het gebied dat halverwege de jaren negentig werd geschat. In 2016 verklaarde de Wildlife Conservation Group van het WWF dat het aantal wilde tijgers in de wereld voor het eerst in een eeuw is gestegen.