Victoriaans verplegingsgedicht poster

​ Een verpleegster, een eenvoudige verpleegster, alleen een verpleegster, en niets anders dan een naam; een patiëntenvrouw in haar werkronde, die leeft en sterft, wat onbekend is om te vlammen. Alleen een verpleegster, een boodschapper van genade.. Een engel stuurde ons lijden ras, met een stille stap, en een stevige hand van genezing, Divinest medelijden met haar zachte gezicht. Als de hele wereld in stille slumber ligt, Red de arme lijder die op zijn bed zit te klagen... wiens waakzame oog met Christelijke liefde de lange nacht doorkruist met stille zachte loopband? Alleen een verpleegster, in dienst, helemaal zonder te krimpen; voor zulke scènes zou het hart van het man dalen; zie daar! Dat lieve, rechtvaardige meisje, in het zwaarste proces, is op haar post, en haar moed zal ook niet falen. De koorts die we met terreur hebben getroffen, komt tegen, of vlieg eerder met egoïstische, laffe angst; terwijl zuster en dokter haast maken met de redding, en zich losmaken van het getroffen bed. Hark. Die rare bel — een ongeluk om middernacht; de verpleegster en arts, wakker, dicht bij de hand, de minister voor lijden of sterven, de heroïsche kleine band van het ziekenhuis! Misschien moet je daar een toevluchtsoord vinden, met vriendelijke hulp en liefhebbende, liefdevolle zorg. Respect dat we die moedige, onegoïstische vrouwen zullen geven. En de nacht en de dag herinneren ze in het gebed. —E.M.C., 1886.