Oude kaart van Tokio (Edo) Poster

Edo (Japans: ??, letterlijk: "baai-deur", "estuarium", uitgesproken [edo]), ooit ook gespeld door Yedo of Yeddo, is de voormalige naam van de Japanse hoofdstad Tokyo, en was de plaats van de macht voor de Tokugawa shogunate die Japan van 1603 tot 1868 bestuurde. In deze periode groeide het uit tot een van de grootste steden ter wereld en het gebied van een levendige stedelijke cultuur, die gecentreerd was op begrippen van de "drijvende wereld". De locatie van de stad, op de zogenaamde Tokyo Bay, was al eeuwenlang gevestigd, maar werd voor het eerst historisch significant met het gebouw Edo Castle in 1457 in opdracht van Ota Dokan. Kyoto was de locatie van de Japanse keizer en de hoofdstad van Japan voor vele eeuwen, totdat de Tokugawa shogunate in 1603 werd opgericht en Edo zich vestigde in de regering. Vanaf dat moment bleef Kyoto slechts de formele hoofdstad van het land, terwijl de feitelijke hoofdstad nu Edo was, het centrum van de echte politieke macht. Edo groeide dus snel van een klein, vrijwel onbekend vissersdorp in 1457 tot een metropool van 1.000.000 inwoners door 1721, de grootste stad ter wereld op dat moment.[1][2] Edo werd herhaaldelijk verwoest door branden, waarbij de grote brand in Meireki in 1657 werd geschat, waarin 100.000 mensen stierven - misschien wel het meest rampzalige. Tijdens de Edo-periode waren er ongeveer honderd branden, die meestal per ongeluk begonnen en vaak snel escaleerden tot gigantische proporties, die zich verspreidden over wijken van houten machines die verhit waren met houtskoolbranden. Tussen 1600 en 1945 werd Edo/Tokio om de 25 tot 50 jaar op peil gebracht door brand, aardbevingen, tsunami, vulkaanuitbarstingen en oorlog.