NEVERMER BUMPERSTICKER

Op een middernacht droomde, terwijl ik dacht, zwak en moedwillig, Over veel van een klein en nieuwsgierig volume van vergeten erts, terwijl ik knikte, bijna klopte, kwam er plotseling een tikkeltje, zoals van een zachtjes rapping, die aan mijn kamerdeur rappte. "Dit is een bezoeker," gemuteerd, "tappen aan mijn kamerdeur — alleen dit, en niets meer." Het is duidelijk dat ik me herinner dat het in de bleke december was... en dat elk afzonderlijk stervend lid zijn geest op de vloer aandeed. Ik wilde graag het moreel... want ik had geprobeerd om te lenen... uit mijn boeken... en ik was vol verdriet, voor de verloren Lenore... voor de zeldzame en radiante maiden, die de engelen Lenore noemen... en hier voor altijd. En het stille trieste onzekere wantrouwen van elk paars gordijn.. dat me vervulde met fantastische terreuren die nooit eerder voelden. Dus om mijn hart nog steeds te slaan, stond ik te herhalen: "Dit is een bezoeker die mijn kamerdeur ingaat. Een wijlen bezoeker die mijn kamerdeur binnentreedt... dit is het, en niets meer." Mijn ziel groeide nu sterker; "Meneer," zei ik, "of mevrouw, echt uw vergiffenis die ik smeek.." Maar het feit is dat ik aan het dansen was, en zo zachtjes kwam je aan het rapen, en zo zachtjes kwam je aan het tikken, aan mijn kamerdeur, dat ik er schaars van was dat ik je hoorde" - hier heb ik de deur wijd opengezet;— Donkere blik daar, en niets meer. Diep in die duisternis, lang stond ik me daar af, bang, gedwarsboomd, droomde dromen die nooit eerder droomden. Maar de stilte was niet gebroken, en de duisternis gaf geen token. Het enige woord dat daar gesproken werd was het gefluisterde woord: "Lenore!" Dit fluisterde ik, en een echo deed het woord "Lenore!" ruziën. Alleen dit, en niets meer. Terug in de kamer die zich draait, al mijn ziel in me brandend, snel hoorde ik weer iets harder dan voorheen. "Zeker," zei ik, "dat is toch iets in mijn vensterrooster? Laat me zien wat er is, en dit mysterie verkent... laat mijn hart een moment zijn en dit mysterie verkennen... dit is de wind en niets meer!" Open hier, ik gooide de lul, toen, met veel een flirt en flutter, in daar een statelijke raven van de vrolijke dagen van yore stapte. Niet de minste gehoorzaamheid die hij heeft gemaakt; hij is niet onmiddellijk gestopt of gebleven; Maar met een man van heer of dame, die boven mijn kamerdeur zit... ... op een buik van Pallas net boven mijn kamerdeur... Perched, en zat, en niets meer. Toen deze ebbenige vogel die mijn droevige fancy naar glimlachen zwaaide, met het graf en het heksendecorum van het gehoor droeg hij: "Alhoewel ze korst en geschoren zijn, gij," zei ik, "kunst zeker geen gekreukte, grimmige en antieke raven die vanaf de Nightly shore kust rondzwerven. Vertel me eens wat je mooie naam is op de Stedelijke kust!" Quoth the raven, "Nevermore." Veel ik bewonderde dit ungainly wanhopig om het debat zo duidelijk te horen, hoewel zijn antwoord weinig betekenis-weinig relevantie bore; Want we kunnen er niet mee instemmen dat geen levend mens ooit gezegend was met het zien van vogel boven zijn kamerdeur... vogel of beest op de gesculpeerde buste boven zijn kamerdeur, met de naam "Nevermore." Maar de raven, die eenzaam op de placïde buis zaten, spraken slechts dat ene woord, alsof zijn ziel in dat ene woord dat hij uitgiet. Niets verder dan dat hij zich uitsloot - geen veer toen hij vloekte - tot ik nauwelijks meer gemuteerd was dan "Andere vrienden hebben al eerder gevlogen... ...op de morgen zal hij me verlaten, zoals mijn hoop al eerder was." Toen zei de vogel "Nevermore". Ik begon met de stilte die werd gebroken door een antwoord dat zo applaveisel gesproken was, "onbetwistbaar" zei ik, "wat het uitgooit is zijn enige voorraad en winkel Gevlekt van een ongelukkige meester die de ongenadige ramp snel volgde en sneller volgde tot zijn liedjes één last boegen— Tot de vuil van zijn hoop dat de melancholische last van 'Nooit—nooit meer'' was. Maar de raven die mijn hele hoop nog steeds verpesten. een zielige ziel in het glimlachen, recht dat ik een gekuste stoel voor de vogel wierp, en stok en deur. Toen de fluwelen zinken, nam ik mezelf voor om Fancy te verbinden met fancy, en te bedenken wat deze onheilspellende vogel van yore... Wat deze grimmige, onbehaaglijke, haatdragende, tante en onheilspellende vogel van yore Meant in het kraken "Nevermore." Dit zat ik bezig te gissen, maar geen letterlijke uitdrukking aan de vogel wiens ogen nu in de kern van mijn boezem verbrand zijn. Dit en meer zat ik te duiken, met mijn hoofd op gemak.. op de velvet van het kussen dat het lampje over de kop gooide, maar wiens fluwelen viool lijnt met de lampjes die over hem heen draaien, zal ze drukken, ah, nooit meer! Toen groeide de lucht dichter, geparfumeerd van een onzichtbare censer die door engelen werd doorgeslikt, wiens zwakke herfsten op de tufte vloer werden gekanteld. "Wretch," vroeg ik: "Je God hath leende het - door deze engelen die hij de Res[respijt] stuurde en nepende uit je herinneringen aan Lenore! Quaff, oh quaff zo nepenthe en vergeet dit verloren Lenore." Quoth the raven, "Nevermore." "Profeet!" Ik zei: "Wat een kwaad! Profeet nog, als vogel of duivel!— Of Tempter verstuurde, of de verleiding om hier aan de wal te gaan, Desolate, nog helemaal onverschrokken, op dit woestijnland dat gefascineerd is... vertel me echt, ik smeek me — Is er een balm in Gilead? - vertel me - vertel me, ik smeek het!" Quoth the raven, "Nevermore." "Profeet!" Ik zei: "Wat van het kwaad, profeet nog, als vogel of duivel! Tegen die hemel die boven ons buigt — door die God die we beiden aanhangen — vertel deze ziel met verdriet beladen als hij, binnen de verre Aidenn, een gezaagd meisje zal aanvagen dat de engelen Lenore noemen.. een zeldzame en radiant meisje die de engelen Lenore noemen." Quoth the raven, "Nevermore." "Wees dat woord ons teken van paring, vogel of vezel!" Ik schreeuwde, begon te beginnen... "Haal je terug in de verleiding en de Stedelijke kust van de nacht! Laat geen zwarte pluim als teken van die leugen die je ziel hebt gesproken! Laat m'n eenzaamheid los... stop met de buste boven m'n deur. Haal je snavel uit mijn hart en neem je vorm van mijn deur af!" Quoth the raven, "Nevermore." En de raven, die nooit flitteren, zitten nog steeds op de pallidebust van Pallas net boven mijn kamerdeur. En zijn ogen hebben al het lijken op een demon die droomt, en het lamplicht dat hem stroomt werpt zijn schaduw op de vloer. En mijn ziel uit die schaduw die op de vloer zweeft, zal worden opgeheven—nooit meer!