Hells Canyon Idaho Flora Fungi Lichen Mosses Briefkaart

Deze video is nog steeds gemaakt van onze expeditie video, The Hells Canyon Expedition is op locatie in Idaho opgenomen. Ik ben Michael C. Clark Naturalist, Verkenner en Cinematograaf. Mijn compañero Loganapithicus en ik reizen de wereld op zoek naar unieke ecosystemen om cinéma-vérité-stijl te verkennen en te documenteren. Onze expedities vinden meestal plaats in een gebied van 5 vierkante mijl of minder binnen een tijdsduur van 7-21 dagen en we richten ons op de hele planten van het ecosysteem, dieren, geologie, weer en nog veel meer. We zoeken niet specifiek naar, lokken of op soorten wachten, we filmen wat we tegenkomen als we het ecosysteem te voet onderzoeken. Het doel van onze expedities is om te helpen bij de eindeloze zoektocht naar kennis van homo sapien door de ecosystemen te documenteren die eeuwig veranderen met de plant Aarde zoals ze al miljarden jaren hebben. Onze ecosysteemvideo's kunnen door iedereen gratis bekeken worden en gebruikt worden voor educatieve en testdoeleinden zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke studies over de ecosystemen. Daarom hebben we verhalen buiten beschouwing gelaten en muziek op de achtergrond gebruikt wanneer er geen natuurlijk geluid beschikbaar is, waardoor de video's uiteindelijk worden achtergelaten voor zelfinterpretatie, individuele ontdekking en voor professoren die als voorbeeld in een klaslokaal kunnen uitleggen of shows. We kunnen niet elke soort filmen in de geselecteerde ecosystemen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te krijgen, je zou een heel leven lang kunnen doorbrengen in het bestuderen van een ecosysteem van de planeet Aarde en het nog steeds nooit helemaal zien. Tijdens onze expedities zijn geen plant of diersoort beschadigd, alle soorten worden in hun natuurlijke habitat gefilmd en worden niet gedwongen of betaald voor de uitvoering. Dit is de film van de Natuur van de Moeder als u manuscriptvragen hebt gelieve hen naar haar te leiden. Deze organismen zijn geclassificeerd als een koninkrijk, Fungi, dat gescheiden is van planten, dieren en bacteriën. Een belangrijk verschil is dat schimmelcellen celwanden hebben die chitine bevatten, in tegenstelling tot de celwanden van planten, die cellulose bevatten. Deze en andere verschillen shows dat de schimmels één enkele groep verwante organismen vormen, de Eumycota (echte schimmels of Eumycetes), die een gemeenschappelijke voorouder (een monofylletische groep) delen. Deze schimmelgroep verschilt van de structureel vergelijkbare myxomyceta's (slijmschimmels) en oomyceta's (watervormen). De biologie die is gewijd aan de studie van schimmels staat bekend als mycologie, die vaak wordt beschouwd als een tak van botanie, hoewel uit genetische studies is gebleken dat schimmels meer met dieren dan met planten verband houden. Overal ter wereld zijn de meeste schimmels onopvallend vanwege de kleine omvang van hun structuren, hun cryptische levensstijl in de bodem, op dode materie en als symbionten van planten, dieren of andere schimmels. Zij kunnen zichtbaar worden wanneer zij worden aangeprezen, hetzij als paddenstoelen, hetzij als schimmels. Fungi speelt een essentiële rol bij de ontleding van organisch materiaal en speelt een fundamentele rol bij het fietsen en uitwisselen van voedingsstoffen. Ze worden al lang gebruikt als een directe voedselbron, zoals paddenstoelen en truffels, als een uitledingsmiddel voor brood, en als fermentatie van verschillende voedselproducten, zoals wijn, bier en sojasaus. Sedert de jaren veertig worden schimmels gebruikt voor de productie van antibiotica, en meer recentelijk worden verschillende enzymen die door schimmels worden geproduceerd, industrieel en in detergentia gebruikt. Fungi wordt ook gebruikt als biologische bestrijdingsmiddelen voor de bestrijding van onkruid, plant- en insectenziekten. Veel soorten produceren bioactieve verbindingen, mycotoxinen genaamd, zoals alkaloïden en polyketiden, die toxisch zijn voor dieren, waaronder mensen. De vruchtstructuren van een paar soorten bevatten psychotrope stoffen en worden recreatief of in traditionele spirituele ceremonies geconsumeerd. Fungi kan gefabriceerde materialen en gebouwen afbreken en belangrijke pathogenen van mensen en andere dieren worden. Het verlies van gewassen als gevolg van schimmelziekten (bv. rijstblastziekte) of voedselbederf kan grote gevolgen hebben voor de voedselvoorziening van de mens en de plaatselijke economie. Het schimmelkoninkrijk omvat een enorme diversiteit aan taxa met uiteenlopende ecologieën, levenscyclusstrategieën en morfologieën variërend van eencellige aquatische chytriden tot grote paddenstoelen. Er is echter weinig bekend over de werkelijke biodiversiteit van het Koninkrijk Fungi, die geschat wordt op 1,5 tot 5 miljoen soorten, waarvan ongeveer 5% formeel geclassificeerd is. Sinds de baanbrekende taxonomische werken van Carl Linnaeus, Christelijk Hendrik Persoon en Elias Magnus Fries in de 18e en 19e eeuw zijn schimmels geclassificeerd op basis van hun morfologie (bv. kenmerken zoals de kleur van de spore of microscopische kenmerken) of fysiologie. Vooruitgang in de moleculaire genetica heeft de weg geopend voor de opname van DNA-analyse in de taxonomie, die soms de historische groepen op basis van morfologie en andere eigenschappen heeft betwist. Fylogenetische studies die in het afgelopen decennium zijn gepubliceerd, hebben bijgedragen tot een nieuwe indeling van het Koninkrijk Fungi, dat is verdeeld in één subkoninkrijk, zeven fyla en tien subfyla. Lichens (play/ˈlaɪ kaak/,[1] soms /ˈlɪ tʃ/)[2] zijn samengestelde organismen die bestaan uit een symbiotisch relatie tussen een schimmel (de mycobiont) en een fotosynthetische partner (de fotobiont of fycobiont), meestal een groene alga (gewoonlijk Trebouxia) of cyanobacterium (gewoonlijk Nostoc). [3] De morfologie, fysiologie en biochemie van korstmossen verschilt sterk van die van de geïsoleerde schimmel en alga in de cultuur. Lichens komen voor in enkele van de meest extreme omgevingen op aarde—Arctische toendra, warme woestijnen, rotskusten en toxische slakkenbergen. Zij zijn echter ook overvloedig epifyten op bladeren en takken in regenwouden en gematigde bossen, op kale rots, met inbegrip van muren en gravestenen, en op blootgestelde bodemoppervlakken (bv. Collema) in andere kwetsbare habitats. Er zijn zeer veel kippen die een lange levensduur hebben[4]; veel van hen zijn echter ook kwetsbaar voor verstoringen van het milieu en kunnen voor wetenschappers nuttig zijn bij het beoordelen van de gevolgen van luchtverontreiniging[5][6][7], de ozonafbraak en de metaalverontreiniging. Lichens zijn ook gebruikt bij de vervaardiging van kleurstoffen en parfums, evenals in traditionele geneesmiddelen. De mossen zijn kleine, zachte planten die typisch 1-10 cm (0.4-4 in) groot zijn, hoewel sommige soorten veel groter zijn. Ze groeien gewoonlijk dicht bij elkaar in klontjes of matten op vochtige of onstabiele locaties. Ze hebben geen bloemen of zaden, en hun eenvoudige bladeren bedekken de dunne mierstengels. Op bepaalde tijdstippen produceren de mossen spore-capsules die kunnen voorkomen als beak-achtige capsules die op dunne stengels worden gedragen. Er zijn ongeveer 12.000 soorten mos geclassificeerd in de Bryophyta.[2] De divisie Bryophyta omvatte voorheen niet alleen mossen, maar ook limos en hoornwort. Deze andere twee groepen van bryophyten worden nu vaak in hun eigen verdeeldheid geplaatst.