Eindeloze velden van de doden koffiemok

Een uitgestrekt gebied van grafstenen strekt zich uit in de verte, elk een stille marker van een leven dat ooit geleefd heeft. Het afbeelding roept een gevoel van eenzaamheid en het verstrijken van de tijd op, terwijl de eindeloze rijen grafstenen in de mist vervagen. Een eenzame boom, zijn takken gedraaid en kaal, staat verklikker over het tafereel, een beklijvende herinnering aan de kwetsbaarheid van het bestaan. Het enige geluid is de treurige kreet van een verre vogel, die weergalmt door het desolate landschap.