De biet die snel kon ontbijten poster

Mijn man en ik houden van ons ontbijt op het dek. Ik ging zitten met mijn toast en koffie, een zonnebril en een glimlach op mijn gezicht. Mijn man heeft langzaam de paraplu opengeklapt en een slapende knuppel op mijn arm neergeschoten. De vleermuis werd niet wakker. Toen ging de vleermuis op de vloer en toch werd hij niet wakker. Het gaf ons een moment om deze kleine jongen te bestuderen en te bewonderen hoe wonderlijk vleermuizen zijn ontworpen. We moesten een bezem nemen en hem voorzichtig aansporen om hem naar een veilige plek te laten vliegen totdat de duisternis weer naar het noordelijk bos kwam. Toch bleef hij niet bewegen. Ik zweer dat ik hem kon horen snorren. Natuurlijk zei mijn man dat ik aan het schreeuwen was, maar hé! Ik was een beetje verrast. Eindelijk opende de knuppel zijn ogen, verspreidde hij zijn vleugels en spoelde hij naar een mooie boom in de bossen. Het is nu onze gewoonte om de paraplu zachtjes te schudden voordat we gaan zitten voor een mooi zomerontbijt.