"-1888-schalen in een struik van suiker" poster

De Amerikaanse Indiërs in het gebied van de Grote Meren produceerden het. Toen de lente terugkeerde en de sap aan het rennen was, maakten ze slashes in de ahornbomen en verzamelden ze de sap in houten dijen. Het was een tijd van Thanksgiving en de Indiërs gaven de gekookte verdikte stroop aan als een offer voor de Grote Geest. De Indiërs leerden de kolonisten hoe ze moesten verzamelen en gebruiken en de kolonisten groeiden er afhankelijk van. Mapelstroop was de belangrijkste zoetstof in de noordelijke kolonies in de jaren 1700. De kolonisten hadden "suikervrije" partijen in de bossen bij de struiken en huizen van suiker. In de jaren 1800 werd het nog steeds op grote schaal gebruikt, omdat witte rietsuiker erg duur was en werd gemaakt door slaven die vanuit Afrika naar de West-Indiërs werden gebracht. De apothekers hebben dit feit gebruikt als reden om het gebruik van paardensuiker te bevorderen om te komen tot zelfvoorziening voor vrije mannen en niet om de slavenhandel te steunen