Wat is dit gesprek en waarom zit ik erin?

Soms moet je iets uitdrukken dat niet echt een woord heeft. Ongeloof komt dicht bij elkaar. Toen ik op de middelbare school zat, hadden mijn zus en ik ruzie. (Bestrijding van aanhalingstekens. Geen vuist.) Schreeuw en gillen en hoor elkaar helemaal niet. Uiteindelijk stopte ze, stond stil, stak me aan met enorme, gekluisterde ogen en schreeuwde om terughoudendheid, knipend haar woorden. "Wat is dit gesprek en waarom zit ik erin???" Wat wel? We hebben allebei uitgeblazen om te lachen en al snel genoeg was de rif voorbij. Sindsdien heb ik verschillende gelegenheden gehad om haar woorden in herinnering te brengen. Soms is het de enige zin die je echt samenvat hoe je je voelt! Soms voelt zelfs het leven zo, niet alleen een gevecht. Dit is voor jou op die dagen.