ST MAXIMILLIAN KOLBE POSTER

ST MAXIMILLIAN KOLBE Een gevangene was ontsnapt. De commandant kondigde aan dat er 10 mannen zouden sterven. Hij begon te lopen langs de ranken. "Deze. Die." Toen ze werden weggemarcheerd naar de hongerbunkers, durfde nummer 16670 van de lijn te stappen. "Ik wil graag de plaats van dat man innemen. Hij heeft een vrouw en kinderen." "Wie ben je?" "Een priester." Geen naam, geen naam. Stilte. De commandant, stomverbaasd, misschien met een vluchtige blik op de geschiedenis, schopte brigadier Francis Gajowniczek uit de rij en beval vader Kolbe om met de negen te gaan. In het "blok van de dood" werden ze bevolen om te strippen, en hun langzame hongerdood begon in het donker. Maar er was geen geschreeuw. De gevangenen zongen. Aan de vooravond van de Assumptie waren er vier in leven. De gevangene kwam Kolbe afmaken toen hij in een hoek zat te bidden. Hij tilde zijn bloesloze arm op om de beet van de onderhuidse naald te krijgen. Het was gevuld met carbonzuur. Ze verbrandden zijn lichaam met alle anderen. Hij werd in 1971 vernederd en in 1982 gekanoniseerd. De dood van vader Kolbe was geen plotselinge, op het laatste moment durende daad van heldendom. Zijn hele leven was een voorbereiding. Zijn heiligheid was een onbegrensd, gepassioneerd verlangen om de hele wereld om te zetten in God. En zijn geliefde Immaculata was zijn inspiratie.