Rozen Tote Bag

Mijn geheugen is niet wat het was. In de ochtendmis zei ik niet Agnus Dei qui tollis peccata mundi, maar ik zei Marta Dei (zij is ook een lam van God dat mijn zonden van de wereld wegneemt). De Nacht kon het niet begrijpen, en wat hem te vertellen, en hoe, zodat hij het zou begrijpen. José Hierro del Real. (Madrid, 3 april 1922 - 21 december 2002). Spaanse dichter, kunstcriticus en academicus aan de Koninklijke Academie voor Taal. Zijn familie verhuisde naar Santander toen hij nog een kind was en daar studeerde hij als industrieel expert, die hij in 1936 moest onderbreken. Zijn eerste gedicht, Una bala le ha matado, werd gepubliceerd in 1937. Aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog werd hij gearresteerd en vervolgd. Hij bleef in de gevangenis tot 1944 en daar begon hij zich systematisch te interesseren voor literatuur, waarbij verschillende gebeurtenissen die hij tijdens de oorlog meemaakte al in zijn eerste geschriften voorkwamen. Na zijn vrijlating verhuisde hij naar Valencia, waar hij zich toelegde op het schrijven, meewerkte aan een mythologisch woordenboek en samen met José Luis Hidalgo het tijdschrift Corcel oprichtte. In 1944 maakte hij de eerste schilderachtige kritiek op het werk van Modesto Ciruelos. Tijdens de jaren 40 keerde hij terug naar Santander en werkte hij naast verschillende banen ook samen in het tijdschrift van de Kamer van Koophandel, waar hij schreef over economie en over de illustere mannen van de Cantabrische industrie. In 1946 sloot hij zich aan bij de vernieuwende groep "Proel", redacteur van het gelijknamige poëtische tijdschrift waarin hij in 1947 zijn eerste gedichtenboek publiceerde, Tierra sin nosotros. Lope. De nacht. Martha "Ik heb het raam geopend. Ga binnen zonder lawaai te maken (hij laat zijn sterrenbeelden buiten). "Welterusten, nacht." Draai de schaduwpagina's waarin alles al geschreven is. Hij komt me om een account vragen. "Ik ging weg bij zonsopgang," zeg ik. De zon likte aan de muren van de lepra. "Het rook naar wijn, naar honing, naar cistus." (Verbijsterd door zoveel helderheid dat je je ogen hebt vernauwd). Mijn woorden dragen haar door de straten, leden, ik weet het niet: Hoor het zilver van de klokkenluiders. Voor de kerkdeur hou ik mijn mond, ik stop - hij zou met mij meekomen als ik mijn mond niet hield, als ik niet stopte -; ik weet goed wat de nacht wil; wat gebeurt er elke nacht; Zo niet, waarom zou hij gekomen zijn? Mijn geheugen is niet wat het was. In de ochtendmis zei ik niet Agnus Dei qui tollis peccata mundi, maar ik zei Marta Dei (zij is ook een lam van God dat mijn zonden van de wereld wegneemt). De Nacht kon het niet begrijpen, en wat hem te vertellen, en hoe, zodat hij het zou begrijpen. Jose Hierro