Raccoon Vierkante Sticker

De wasbeer (i/ræ ˈkuːn/, Procyon lotor), soms gespeld als wasbeer,[2] ook bekend als de gewone wasbeer,[3] Noord-Amerikaanse wasbeer,[4] noordelijke wasbeer[5] en in de volksmond ook wel coon genoemd,[6] is een middelgroot zoogdier afkomstig uit Noord-Amerika. De wasbeer heeft een lichaamslengte van 40 tot 70 cm (16 tot 28 inch) en een lichaamsgewicht van 3,5 tot 9 kg (8 tot 20 lbs). De grijze vacht bestaat voornamelijk uit dichte ondervacht die beschermt tegen koud weer. Twee van de meest opvallende kenmerken van de wasbeer zijn zijn de extreem handige voorpoten en het gezichtsmasker, die thema's zijn in de mythologie van verschillende Indiaanse stammen. Raccoons staan bekend om hun intelligentie, met studies die aantonen dat ze in staat zijn om de oplossing voor taken tot drie jaar te onthouden. Het voedsel van de omnivore wasbeer, die meestal nachtactief is, bestaat voor ongeveer 40% uit ongewervelde dieren, 33% uit plant en 27% uit gewervelde dieren. De oorspronkelijke habitat van de wasbeer bestaat uit loofbossen en gemengde bossen, maar door hun aanpasbaarheid hebben ze hun verspreidingsgebied uitgebreid naar bergachtige gebieden, moerassen en stedelijke gebieden, waar sommige huiseigenaren ze beschouwen als plaagorganismen. Als gevolg van ontsnappingen en opzettelijke introducties in het midden van de 20e eeuw zijn wasberen nu ook verspreid over het Europese vasteland, de Kaukasus en Japan. Hoewel eerder gedacht werd dat ze alleen waren, is er nu bewijs dat wasberen zich bezighouden met genderspecifiek sociaal gedrag. Gerelateerde vrouwen delen vaak een gemeenschappelijke ruimte, terwijl niet-verwante mannetjes samenleven in groepen van maximaal vier dieren om hun posities te behouden tegen buitenlandse mannetjes tijdens het paringsseizoen, en andere potentiële indringers. De grootte van het huisbereik varieert van 3 hectare (7 hectare) voor vrouwen in steden tot 50 km2 (20 vierkante mijl) voor mannen in prairies. Na een draagtijd van ongeveer 65 dagen worden twee tot vijf jongen, bekend als "kits", in het voorjaar geboren. De kits worden vervolgens door hun moeder opgevoed tot ze in de late herfst verspreid worden. Hoewel van deze in gevangenschap levende wasberen bekend is dat ze meer dan 20 jaar oud zijn, is hun gemiddelde levensverwachting in het wild slechts 1,8 tot 3,1 jaar. Het woord "raccoon" is in het Engels overgenomen uit de Powhatan-term, zoals gebruikt in de Virginia Colony. Het werd opgenomen op de lijst van Powhatan woorden van kapitein John Smith als aroughcun, en op die van William Strachey als arathkone. Het is ook geïdentificeerd als een Proto-Algonkische wortel *ahrah-koon-em, wat betekent "[degene] die wrijft, schuurt en krabt met zijn handen". Op dezelfde manier namen Spaanse kolonisten het Spaanse woord mapache over van de Nahuatl mapachitli van de Azteken, wat betekent "degene die alles in zijn handen neemt". In veel talen is de wasbeer vernoemd naar zijn karakteristieke gietgedrag in combinatie met de term beer in die taal, bijvoorbeeld Waschbär in het Duits, orsetto lavatore in het Italiaans, mosómedve in het Hongaars en araiguma in het Japans. In het Frans en het Portugees (in Portugal) wordt het wasgedrag gecombineerd met de term van deze talen voor de rat, wat respectievelijk ratão laveur en ratão-lavadeiro oplevert. In het Nederlands worden ze "wasbeer" ("beer") genoemd en in het Surinaams Sranantongo "krabdagu" ("krashond"). De spreekwoordelijke afkorting coon wordt gebruikt in woorden als coonskin voor bontkleding en in zinnen als old coon als een zelfaanduiding van trappers. De geknipte vorm is echter ook in gebruik als etnische slurf. De wetenschappelijke naam van de wasbeer, Procyon lotor, is neo-Latijn, wat "vóórhondenwasmachine" betekent, met lotor Latijn voor "wasmachine" en Procyon gelatiniseerd Grieks van "voor" en "hond". Vier ondersoorten van wasbeer die alleen op kleine Centraal-Amerikaanse en Caraïbische eilanden werden gevonden, werden na hun ontdekking vaak als aparte soorten beschouwd. Dit zijn de Bahama wasbeer en de Guadeloupe wasbeer, die veel op elkaar lijken; de Tres Marias wasbeer, die groter is dan gemiddeld en een hoekige schedel heeft; en de uitgestorven Barbados wasbeer. Onderzoek naar hun morfologische en genetische kenmerken in 1999, 2003 en 2005 leidde ertoe dat al deze eilandwasberen in de derde editie van Zoogdiersoorten van de wereld (2005) werden opgenomen als ondersoorten van de gewone wasbeer. Een vijfde eilandwasbeer, de Cozumel-wasbeer, weegt slechts 3 tot 4 kg (6,6 tot 8,8 lb) en heeft opvallend kleine tanden. De vier kleinste ondersoorten van de wasbeer, met een gemiddeld gewicht van 1,8 tot 2,7 kilogram (4,0 tot 6,0 lb), zijn te vinden langs de zuidkust van Florida en op de aangrenzende eilanden; een voorbeeld is de tienduizend-eilandwasbeer (Procyon lotor marinus). De meeste van de andere 15 ondersoorten verschillen slechts licht van elkaar in vachtkleur, grootte en andere fysieke kenmerken. De twee meest voorkomende ondersoorten zijn de oostelijke wasbeer (Procyon lotor) en de bovenste wasbeer (Procyon lotor hirtus). Beide delen een relatief donkere vacht met lange haren, maar de Upper Mississippi Valley wasbeer is groter dan de Eastern wasbeer. De oostelijke wasbeer komt voor in alle staten van de Verenigde Staten en de Canadese provincies ten noorden van South Carolina en Tennessee. Het aangrenzende gebied van de Upper Mississippi Valley is het gebied van alle staten van de Verenigde Staten en Canadese provincies ten noorden van Louisiana, Texas en New Mexico.