I Love Trance Poster

Trance is een genre van elektronische dansmuziek die zich in de jaren negentig ontwikkelde;[3]:251 die over het algemeen wordt gekenmerkt door een tempo tussen 125 en 150 pm,[3]:252 die melodische synthesizer zinnen herhalen, en een muziekvorm die zich opstapelt en door een spoor uiteenvalt. Het is een combinatie van vele vormen van muziek zoals techno,[1]:15,17 house, industrial, new age, pop[1]:16, chill-out,[1]:17 ambient, electronische kunstmuziek, klassieke muziek,[1]:16[2]:35 en filmmuziek.[2]:35 Het is meestal melodischer dan techno, en de moeilijkste stijlen hebben meestal harder dan het huis . De oorsprong van de term is onzeker, waarbij sommigen suggereren dat de term is afgeleid van het Klaus Schulze album Trancefer (1981) of de vroege trance act Dance 2 Trance. Anderen beweren echter dat de naam kan verwijzen naar een geïnduceerd emotioneel gevoel, hoog, euforie, rillingen of het opheffen van spruitluisteraars die zeggen dat ze ervaring hebben. Anderen vinden de naam echter terug in de eigenlijke trance-achtige staat dat de vroegste vormen van de muziek in de jaren negentig probeerden te genereren voordat de focus van het genre veranderde.[3]:252 Trance maakt ook meer gebruik van dynamiek dan de meeste andere vormen van elektronische muziek. Een kenmerk van veel trance liedjes is de halverwege het liedje, waarin de ritme sporen uit elkaar worden gehaald, waardoor de melodie en/of de atmosfeer een paar ogenblikken alleen blijven staan. De onderbreking voegt wat dynamiek aan het lied toe, maakt het interessanter aan het oor, en voorziet dansers van een paar ogenblikken waarin zij kunnen improviseren als zij willen. De mode neigt om de paar jaar heen en weer te gaan tussen vocale en instrumentele stukken; gewoonlijk wanneer de vocals cadeau zijn, worden zij gezongen door een vrouw zanger met een opwindende, operatische typeverklaring.