patrick-henry-liberty-Death-speech T-shirt

Op 23 maart 1775 gaf Patrick Henry in de Richmond-conventie resoluties aan om de militie te organiseren en de kolonie in een staat van verdediging te plaatsen. De resoluties stuitten op grote tegenstand en steunden hen door het volgende te zeggen: Mijnheer de President, geen enkel man denkt meer dan ik aan het patriottisme en de capaciteiten van de zeer waardevolle heren die zojuist het huis hebben toegesproken. Maar verschillende mannen zien vaak hetzelfde onderwerp in verschillende lichten; Ik hoop dan ook dat het voor deze heren niet onrespectloos zal zijn als ik, net als ik, meningen die zeer tegenover hen staan, vrij en zonder voorbehoud zal uitspreken. Dit is geen tijd voor de ceremonie. De vraag voor het huis is een verschrikkelijk moment voor dit land. Persoonlijk beschouw ik het als niets minder dan een kwestie van vrijheid of slavernij. en in verhouding tot de omvang van het onderwerp zou de vrijheid van debat moeten zijn . Alleen op die manier kunnen we hopen dat de waarheid wordt bereikt en dat we de grote verantwoordelijkheid nemen die we voor God en ons land dragen. Als ik mijn mening op een dergelijk moment zou willen behouden, door te vrezen voor een strafbaar feit, dan zou ik mij schuldig moeten achten aan verraad jegens mijn land en aan een daad van wantrouwen jegens de majesteit van de hemel, die ik bovenal in alle aardse koningen verwerp. Mijnheer de President, het is normaal dat het man de illusies van de hoop in de kaart speelt. We zijn bereid onze ogen te sluiten tegen een pijnlijke waarheid, en te luisteren naar het lied van die sirene, tot ze ons verandert in beesten. Is dit het deel van wijze mannen dat betrokken is bij een grote en moeizame strijd voor vrijheid? Zijn we geneigd om te denken aan het aantal mensen dat met ogen, zonder oren, de dingen die zo'n beetje hun tijdelijke redding betreffen, niet ziet en niet hoort? Van mijn kant ben ik bereid de hele waarheid te kennen, ongeacht de angsten van de geest die het kan kosten. kennis van het ergste en zorg voor het ergste. Ik heb maar één lamp waardoor mijn voeten worden geleid, en dat is de lamp van ervaring. Ik ken geen manier om de toekomst te beoordelen, maar het verleden. En gezien het verleden wil ik graag weten wat er de afgelopen tien jaar in het gedrag van het Britse ministerie is geweest om de hoop te rechtvaardigen waarmee heren zich gelukkig hebben gemaakt en het huis hebben kunnen troosten. Is het die verraderlijke glimlach waarmee onze petitie onlangs is ontvangen? Vertrouw het niet, meneer. Het zal een snare aan je voeten bewijzen. Het is niet erg dat je verraden wordt met een kus. Vraag u zich af hoe deze schaamteloze ontvangst van onze petitie in vergelijking staat met die warme preparaten die onze wateren bedekken en ons land verdonkeren. Zijn vloten en legers nodig voor een werk van liefde en verzoening? Hebben we ons zo onwillig getoond om te verzoenen dat geweld moet worden ingezet om onze liefde terug te winnen? Laat maar. wij misleiden onszelf niet . meneer. Dit zijn de instrumenten van oorlog en onderwerping; de laatste argumenten waarop koningen hun toevlucht nemen . Ik vraag de heren, meneer, wat betekent deze krijgsserie, als het doel ervan niet is ons te dwingen tot onderwerping? Kunnen de heren er een andere motief voor uitdragen? Heeft Groot-Brittannië in dit kwart van de wereld een vijand die oproept tot al deze opeenstapeling van mariniers en legers? Nee, meneer, ze heeft er geen. Ze zijn voor ons bedoeld; ze kunnen voor niets anders bedoeld zijn . Ze worden naar ons gestuurd om de ketens die het Britse ministerie al zo lang smeekt, te binden en op ons af te stemmen. En wat hebben we tegen hen te zeggen? Zullen we een discussie proberen? Meneer, dat proberen we al tien jaar. Hebben we iets nieuws aan dit onderwerp te bieden? Niets. We hebben het onderwerp in alle opzichten opgesloten, en wel in alle opzichten. maar het is allemaal tevergeefs geweest . Zullen we een beroep doen op het Verdrag en de nederige bewering? Welke voorwaarden moeten we vaststellen die nog niet zijn uitgeput? Laten we onszelf niet langer bedriegen. Mijnheer de Voorzitter, wij hebben alles in het werk gesteld om het storm dat nu op gang komt te voorkomen. Wij hebben een verzoekschrift ingediend. we hebben ons gedemoraliseerd; wij hebben het verzoek ingediend; wij hebben onszelf voor de troon geprotesteerd en onze interesses om de tirannieke handen van het ministerie en het parlement te arresteren , betreurd . Onze verzoekschriften zijn genegeerd. onze protesten hebben geleid tot extra geweld en belediging ; onze beweringen zijn buiten beschouwing gelaten; en we zijn met minachting gevoed , van de voet van de troon ! Mogen we na deze dingen tevergeefs de hoop op vrede en verzoening wekken. Er is geen ruimte meer voor hoop. Als we vrij willen zijn, als wij willen dat de onschatbare voorrechten waarvoor wij zo lang gestreden hebben , onschendbaar blijven ; als wij niet alleen de nobele strijd willen opgeven waarin wij zo lang hebben geworsteld en die wij ons hebben verplicht om nooit op te geven , zolang het glorieuze doel van onze wedstrijd niet is bereikt , moeten wij vechten ! Ik herhaal het, meneer, we moeten vechten. Een oproep aan de armen en de God van de Hosten is alles wat ons overblijft! Ze zeggen ons, meneer, dat we zwak zijn. die zo'n geweldige tegenstander niet aankan. Maar wanneer zullen we sterker zijn? Wordt het de volgende week of het volgende jaar? Zal het zijn wanneer we volledig ontwapend zijn en wanneer er in elk huis een Britse garde zal worden gestationeerd? Zullen we kracht krijgen door besluiteloosheid en passiviteit? Zullen we de middelen van effectief verzet verwerven door achterover te liegen en het waanzinnige spookbeeld van hoop te knuffelen, totdat onze vijanden ons hand en voet hebben gebonden? Meneer, we zijn niet zwak, als we de middelen die de God van de natuur in onze macht heeft gezet, goed gebruiken. Drie miljoen mensen, gewapend in de heilige zaak van de vrijheid en in een land als dat van ons, zijn onoverwinnelijk door elke kracht die onze vijand tegen ons kan uitzenden. Trouwens, meneer, we zullen onze strijd niet alleen voeren. Er is een rechtvaardige God die het lot van de naties voorzit en die vrienden opvoedt om onze strijd voor ons te voeren. De strijd is niet alleen voor de sterkste. het is aan de waakzame , actieve , dappere . Trouwens, meneer, we hebben geen verkiezingen. Als we er genoeg basis voor hadden, is het nu te laat om met pensioen te gaan. Er is geen sprake van terugtrekking, maar van onderwerping en slavernij! Onze ketens zijn gesmeed! Hun gekibbel kan op de pleinen van Boston gehoord worden! De oorlog is onvermijdelijk—en laat het komen! Ik herhaal het, meneer, laat het komen. Het is tevergeefs, meneer, om de zaak uit te breiden. Heren mogen huilen, vrede, maar er is geen vrede. De oorlog is eigenlijk begonnen! De volgende man die uit het noorden waait, zal de schermutseling van de klinkende wapens naar onze oren brengen! Onze broeders zijn al in het veld! Waarom staan we hier nutteloos? Wat willen de heren? Wat zouden ze hebben? Is het leven zo dierbaar, of vrede zo lief, dat het gekocht wordt voor de prijs van ketens en slavernij? Verbod het, Almachtige God! Ik weet niet welke koers anderen kunnen volgen. maar wat mij betreft , geef me vrijheid of geef me de dood !