Narwal Case-Mate iPhone Case

Er zijn drie narwals, Monodon monoceros. De narwal is verwant aan de beloega en leeft het hele jaar door in het Arctische gebied. Ze worden voornamelijk aangetroffen in de wateren van Groenland en Canada, zelden ten zuiden van 65° NB. Mannetjes wegen tot 1.600 kilogram, vrouwtjes wegen ongeveer 1.000 kilogram. De grootste narwal ooit gevonden woog 1.590 kilogram. Ze zijn qua vorm gelijk aan de beloega en hebben ongeveer tien centimeter isolerende vetlaag. Narwals verzamelen zich normaal gesproken in groepen van ongeveer vijf tot tien individuen. In de zomer komen verschillende groepen samen en vormen grotere groepen. Narwal is afgeleid van het Oudnoorse woord "nár", wat "lijk" betekent, verwijzend naar de grijzige, gevlekte pigmentatie van het dier, die lijkt op die van een verdronken zeiler. Narwals zijn het donkerst als ze jong zijn en worden witter met de leeftijd. Het meest opvallende kenmerk van de mannelijke narwal is zijn enkele, 2-3 meter lange gedraaide slagtand. Het is een snijtand die uit de linkerzijde van de bovenkaak steekt en een linkshandige helix vormt. De wetenschappelijke naam van de narwal, Monodon monoceros, is afgeleid van "één-tand één-hoorn". De slagtand kan tot 3 meter lang zijn - vergeleken met een lichaamslengte van 4-5 meter - en tot 10 kilogram wegen. Ongeveer één op de 500 mannetjes heeft twee slagtanden, wat gebeurt wanneer de rechter snijtand, normaal klein, ook uitgroeit. Een vrouwelijke narwal kan ook een slagtand produceren, maar dit gebeurt zelden, en er is één geregistreerd geval van een vrouwtje met dubbele slagtanden. Dit gedrag wordt verondersteld sociale dominantiehiërarchieën te handhaven. Soms wrijven mannelijke narwals hun slagtanden tegen elkaar in een activiteit die "tusking" wordt genoemd. De reden voor dit gedrag is onbekend; het kan zijn om "jeuk te krabben" (de basis van de slagtand is meestal besmet met luizen); of het kruisen van slagtanden kan een vriendelijke begroeting zijn. De meest algemeen aanvaarde theorie voor de rol van de slagtand is vergelijkbaar met de manen van een leeuw of de staartveren van een pauw. Het kan helpen om sociale rang te bepalen, dominantiehiërarchieën te handhaven of jonge mannetjes te helpen vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn voor prestaties in volwassen rollen. Narwals zijn zelden waargenomen terwijl ze hun slagtand gebruikten voor vechten of ander agressief gedrag of voor het breken van zee-ijs in hun Arctische leefgebied. Narwals gaan gewoonlijk op een rustig tempo vooruit, langzaam ademend en rollend, maar zijn opmerkelijk snel wanneer ze zich bedreigd voelen. Soms reizen ze in kleine familiegroepen en communiceren ze via een grote verscheidenheid aan piepjes, trillers, fluitjes en klikken. Narwals hebben een relatief beperkt en gespecialiseerd dieet. Hun prooi bestaat voornamelijk uit Groenlandse heilbot, poolkabeljauw en Arctische kabeljauw, garnalen en Gonatus-pijlinktvis. Extra items die in magen zijn gevonden, zijn onder andere zeewolf, lodde, rog-eieren en soms stenen, die per ongeluk worden ingeslikt wanneer walvissen dicht bij de bodem voeren. Hoe narwals hun prooi vangen, is onbekend. Sommige wetenschappers geloven dat narwals hun prooi verdoven met geluid, net als dolfijnen. Narwals vertonen seizoensgebonden migraties met een hoge trouw aan de terugkeer naar de voorkeur ijsvrije zomerverblijfplaatsen, meestal in ondiep water. In de winter worden ze voornamelijk aangetroffen in offshore, dieper water onder dik pakijs, opduikend in smalle spleten in het zee-ijs, of in openingen. Narwals uit Canada en West-Groenland overwinteren regelmatig in het pakijs van de Straat Davis en de Baffinbaai langs de continentale helling met minder dan 5% open water en hoge dichtheden van Groenlandse heilbot. Voedsel zoeken in de winter is goed voor een veel groter deel van de energie-inname van narwals dan in de zomer, en als mariene roofdieren zijn ze uniek in hun succesvolle exploitatie van diepe Arctische ecosystemen. Het meest opvallende van hun aanpassingen is het vermogen om diepe duiken uit te voeren. Wanneer ze zich op hun overwinteringsgronden bevinden, maken de narwals enkele van de diepste duiken ooit geregistreerd voor een zeezoogdier, duikend tot ten minste 800 meter meer dan 15 keer per dag, waarbij veel duiken 1.500 meter bereiken. Duiken naar deze diepten duren ongeveer 25 minuten, inclusief de tijd die aan de onderkant wordt doorgebracht en de reis naar beneden en terug naar het oppervlak. In de ondiepere zomerverblijfplaatsen duiken narwals tot diepten tussen 30 en 300 meter. De enige roofdieren van narwals, afgezien van mensen, zijn ijsberen en orka's. Inuit-mensen zijn toegestaan om deze walvissoort legaal te jagen voor het levensonderhoud. Het noordelijke klimaat biedt weinig voeding in de vorm van vitaminen die alleen kunnen worden verkregen door de consumptie van zeehonden, walvissen en walrussen. Bijna alle delen van de narwal, vlees, huid, spek en organen, worden geconsumeerd. Mattak, het woord voor rauwe huid en spek, wordt beschouwd als een delicatesse, en de botten worden gebruikt voor gereedschap en kunst. In sommige plaatsen in Groenland, zoals Qaanaaq, worden traditionele jachtmethoden gebruikt, en worden walvissen geharpoeneerd vanuit handgemaakte kajaks. In andere delen van Groenland en Noord-Canada worden snelle boten en jachtgeweren gebruikt. Hoewel populaties stabiel lijken, is de narwal bijzonder kwetsbaar geacht voor klimaatverandering vanwege een nauwe geografische spreiding en gespecial