Moon satelliet lunar moonlight ronde button 5,7 cm

De maan is de enige natuurlijke satelliet van de aarde, en de vijfde grootste satelliet in het zonnestelsel. Het is de grootste natuurlijke satelliet van een planeet in het zonnestelsel in verhouding tot de grootte van zijn primaire systeem, met 27% van de diameter en 60% van de dichtheid van de aarde, wat resulteert in 1/81 van zijn massa. De maan is de tweede dichtstbijzijnde satelliet na Io, een satelliet van Jupiter. De maan is synchroon met de Aarde, en toont altijd hetzelfde gezicht met zijn dichtbij gelegen kant, gemarkeerd door donkere vulkanische maria, die zich vult tussen het heldere, oude schaalgebied en de prominente slagkraters. Het is het helderste object in de hemel na de zon, hoewel het oppervlak erg donker is, met een reflectie die vergelijkbaar is met die van steenkool. Het feit dat de Maan een belangrijke culturele invloed heeft gehad op taal, kalenders, kunst en mythologie, heeft sinds de oudheid een belangrijke rol gespeeld in de hemel en zijn normale cyclus van fasen. De invloed van de zwaartekracht van de Maan veroorzaakt de getijden van de oceaan en de minieme verlenging van de dag. De huidige orbitale afstand van de maan, ongeveer dertig keer de diameter van de Aarde, zorgt ervoor dat ze bijna even groot lijkt in de hemel als de Zon, zodat ze de Zon bijna precies kan bedekken in totale zonneverduisteringen. Deze aanpassing van de zichtbare visuele grootte is een toeval. De lineaire afstand van de maan tot de aarde neemt momenteel toe met een snelheid van 3,82±0,07 cm per jaar, maar dit percentage is niet constant.[8] De maan wordt geacht bijna 4,5 miljard jaar geleden te zijn gevormd, niet lang na de Aarde. Hoewel er in het verleden verschillende hypothesen zijn geweest over de oorsprong ervan, is de huidige meest algemeen aanvaarde verklaring dat de maan gevormd werd uit het puin dat overblijft na een gigantische impact tussen de aarde en een lichaam van Mars. De maan is het enige hemelse lichaam anders dan de Aarde waarop mensen voet hebben gezet. Het Luna-programma van de Sovjet-Unie was het eerste dat in 1959 met onbemande ruimtevaartuigen de maan bereikte; Het NASA Apollo-programma van de Verenigde Staten heeft tot nu toe de enige bemande dienstreis bereikt, te beginnen met de eerste bemande lunch die in 1968 door Apollo 8 werd afgelegd, en zes bemande longlandingen tussen 1969 en 1972, met als eerste Apollo 11. Deze missies keerden meer dan 380 kg longgesteente terug, die zijn gebruikt om een geologisch inzicht te krijgen in de oorsprong van de Moon, de vorming van haar interne structuur en de daaropvolgende geschiedenis. Na de Apollo 17-missie in 1972 werd de maan alleen bezocht door onbemande ruimtevaartuigen, met name door de laatste Sovjet Lunokhod-rover. Sinds 2004 hebben Japan, China, India, de Verenigde Staten en het Europees Ruimteagentschap elk lunarorbiters gestuurd. Deze ruimteschepen hebben bijgedragen tot het bevestigen van de ontdekking van lunair water-ijs in kraters met permanente schaduw aan de polen en in de longachterlantaarn. Toekomstige bemande missies naar de maan zijn gepland, met inbegrip van overheids- en particuliere inspanningen. De maan blijft krachtens het Buitengrenzenverdrag vrij voor alle naties om voor vreedzame doeleinden te verkennen.