Mees Berkebier Deurmat

Een fleslabel voor mythische, uiteraard biologische Mees Berkebier Cola, gebotteld in Willow, Alaska. Het bevat de afbeelding van een mees die op een tak van een berkenboom zit. Er zijn zeven soorten mezen in Noord-Amerika. Mezen worden op veel plaatsen op het continent aangetroffen, waaronder Alaska en het grootste deel van Canada. Ze worden ook aangetroffen op Prince Edward Island, Newfoundland, Nova Scotia, Queen Charlotte-eiland en Vancouver Island. Over het algemeen migreren ze niet. Om de paar jaar, wanneer de populatie hoog is, kunnen vogels die in het afgelopen jaar zijn uitgekomen, 'irruptie' (zich verspreiden) of in de herfst naar het zuiden trekken. Heb je je ooit afgevraagd hoe mezen, met een gewicht van ongeveer 12 gram en klein genoeg om in een menselijke hand te passen, de winter kunnen overleven? Ze hebben een hoog metabolisme en weinig lichaamsvet. Op koude winternachten verlagen mezen hun lichaamstemperatuur tot 10–12 °C (van hun normale temperatuur van ongeveer 42 °C) om energie te besparen. Een dergelijk vermogen tot torpor is zeldzaam bij vogels (of wordt in ieder geval zelden onderzocht). Hoewel dit contraproductief lijkt, vermindert 's nachts hypothermie waarschijnlijk de energiekosten met wel tien procent. Als de winter nadert, dalen de temperaturen en daarmee ook het aanbod van insecten, bessen en zaden. De vogels moeten overdag eten en voldoende vet opbouwen om 's nachts als warmte te worden gemetaboliseerd. Sommige studies suggereren dat mezen tien tot zestig procent van hun lichaamsgewicht per dag kunnen aankomen om warm te blijven tijdens de lange winternacht. Op extreem koude nachten gebruikt een mees bijna al zijn lichaamsvet om warm te blijven en vervangt het de volgende dag om de cyclus te herhalen. Om een voedselvoorraad te garanderen, zwerft de mees in de herfst door een territorium van tientallen vierkante kilometers, verzamelt voedsel en bewaart het op honderden schuilplaatsen in bomen achter losse stukken schors, in korstmossen en andere caches. In de herfst groeit de hippocampus van de mees, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor ruimtelijke organisatie en geheugen, met 30 procent. In de lente, wanneer de geheugenvereisten afnemen, krimpt de hippocampus van de mees terug tot zijn normale grootte. In de staten Alaska en Washington, en in delen van West-Canada, behoren Zwarte Mezen tot een aantal vogelsoorten die worden getroffen door een onbekende oorzaak die snavelmisvormingen veroorzaakt, wat stress kan veroorzaken bij getroffen soorten door het remmen van het voedingsvermogen, paring en verzorging. Zwarte Mezen waren de eerste getroffen vogelsoort, met meldingen van de misvorming die in Alaska in de late jaren negentig begon, maar meer recentelijk is de misvorming waargenomen bij bijna 30 vogelsoorten in de getroffen gebieden, zoals gerapporteerd door het Alaska Science Center van de United States Geological Survey.