Joyful Destiny Tas

Vrolijk lot Ze hebben ons in het midden van de weg verlaten. In het licht waren we blind. We zijn trekvogels, hoge zomerwolken, eeuwige zwervers. Slechte mensen die door de velden gaan zingen. Hoewel de weg ruig is en de tijden moeilijk zijn, zingen we met onze ziel. En er is geen enkel man Moge hij de levende reden van ons liedje begrijpen. We leven en sterven doden en levens van anderen. De doden wegen zwaar op onze rug. Zijn diepe kreet vraagt ons om een beetje te sterven, hoe ze allemaal stierven, dat we snel leven, het leven verbranden dat ze niet leefden. Woeste rivieren, duistere rivieren, snelle rivieren, (Maar niemand meet onze diepte, alleen onze smalheid.) We bijten op de kusten, we breken de bruggen af. Ze zeggen dat we blind zijn. Maar we leven. Onze wateren dragen de essentie van de dood en het leven van de levenden en de doden. Je ziet of het heel fijn is om zeker te weten dat we hiervoor geboren zijn. Jose Hierro Van "Land zonder ons" 1947