I Love Poetry Koffiemok

Poëzie (uit de [Griekse] 'poiesis'/ίις [poieo/Κύπρος ικεικεeen Ô], een vorm van het vormen, creëren of kunst van poëzie, of een gedicht) is een vorm van literaire kunst waarin taal wordt gebruikt voor de esthetische en evocatieve eigenschappen, naast of in plaats van de duidelijke betekenis ervan. Poëzie kan onafhankelijk worden geschreven, als afzonderlijke gedichten, of kan in combinatie met andere kunsten voorkomen, zoals in poëtisch drama, hymns, teksten of prose poëzie. Het wordt gepubliceerd in speciale tijdschriften (de langste uitgewerkte versie is Poetry en Oxford Poetry), individuele collecties en bredere anthologieën. Poëzie en discussies hebben een lange geschiedenis. Vroege pogingen om poëzie te definiëren, zoals Aristoteles Poetica, gericht op het gebruik van spraak in retoriek, drama, liedjes en humor[1]. Later concentreerden de pogingen zich op kenmerken zoals herhaling, verse vorm en ritme, en benadrukten ze de esthetica die poëzie onderscheiden van objectiever informatieve, prozaïsche vormen van schrijven, zoals manifesto's, biografieën, essays en romans.[2] Vanaf het midden van de 20e eeuw is poëzie soms minder duidelijk gedefinieerd als een fundamentele creatieve daad die taal gebruikt[3]. Poëzie gebruikt vaak speciale vormen en conventies om alternatieve betekenissen in de woorden voor te stellen, of om emotionele of sensuele reacties te oproepen. De apparaten zoals assonantie, alliteratie, onomatopee, en ritme worden soms gebruikt om muzikale of intuïtieve gevolgen te bereiken. Het gebruik van ambiguïteit, symboliek, ironie en andere stilistische elementen van poëtische dictie laat vaak een gedicht open voor meerdere interpretaties. Op dezelfde manier creëer de metafoor, simile, en metonymy[4] een reactie tussen anders ongelijksoortige afbeelding-een het in lagen brengen van betekenissen, die verbindingen vormen eerder niet waargenomen. Er kunnen tussen de verzen in hun ritme- of ritmepatronen kunstmatige vormen van resonantie bestaan. Sommige vormen van poëzie zijn specifiek voor specifieke culturen en genres, die beantwoorden aan de kenmerken van de taal waarin de dichter schrijft. Terwijl lezers die gewend zijn aan het identificeren van poëzie met Dante, Goethe, Mickiewicz en Rumi, denken dat het geschreven is in lijnen die gebaseerd zijn op ritme en regelmatige meter, zijn er tradities, zoals bijbelse poëzie, die andere benaderingen gebruiken om ritme en eufonie te bereiken. Een groot deel van de moderne Britse en Amerikaanse poëzie is tot op zekere hoogte een kritiek op de poëtische traditie[5], waarbij onder andere het eufoniebeginsel zelf wordt toegepast en getest, in die zin dat het soms opzettelijk geen ritme of ritmes blijft maken.[6][7][8] In de geglobaliseerde wereld van vandaag lenen dikwijls stijlen, technieken en vormen uit verschillende culturen en talen.