Geweldig Stropdas Auk

De Grote Auk was een grote, onbehouwen alcid die in het midden van de 19e eeuw uitsterft. Het kweekte op rotsachtige, geïsoleerde eilanden met gemakkelijke toegang tot zowel de oceaan als een overvloedige voedselvoorziening, een zeldzaamheid in de natuur die slechts een paar broedplaatsen bood voor de auken, die maaid waren in de wateren van de Noord-Atlantische Oceaan, tot het zuiden van de regio New England en tot het noorden van Spanje door Canada, Groenland, IJsland, de Faeröer, Noorwegen, Ierland en Groot-Brittannië. Mensen hadden al meer dan 100.000 jaar op de Grote Auk gejaagd. Vroege Europese verkenners van Amerika gebruikten de auk als een handige voedselbron of als visaas, waardoor het aantal mensen terugliep. De daling van de vogelstand was in Europa een hoge vraag, een factor die de Europese bevolking in het midden van de 16e eeuw grotendeels heeft geëlimineerd. Wetenschappers begonnen al snel te beseffen dat de Grote Auk aan het verdwijnen was en dat het de begunstigde werd van veel vroege milieuwetten, maar dat bleek niet genoeg. De groeiende zeldzaamheid van de Europese musea en particuliere verzamelaars deed de belangstelling voor het verkrijgen van huiden en eieren van de vogel toenemen. Deze trend heeft de laatste bekende broedpoging en de laatste staat van dienst van de Grote Auks op 3 juli 1844 in Eldey (IJsland) weggenomen, maar er zijn onbevestigde latere berichten over roamende personen die werden gezien of gevangen. Een record van een vogel in 1852 wordt door sommigen beschouwd als de laatste waarneming van deze soort. (Aangepast vanuit Wikipedia)