Dodebladbidsprinkhaan

Het dankt zijn gewone naam aan het feit dat het eruitziet als een dood blad. Het heeft een brede, afgeplatte en verlengde thorax (het deel van het lichaam tussen het hoofd en de buik), en een "bladpatroon" op de vleugels. Ook heeft het een donkere onderkant, waardoor het eruitziet als een schaduw van onderaf gezien. Deze insecten variëren in kleur van verschillende tinten lichtbruin tot een zeer donkerbruin dat bijna zwart is. Over het algemeen vertonen alle bidsprinkhanensoorten dimorfie (mannetjes en vrouwtjes van dezelfde soort zien er verschillend uit). Mannetjes hebben een thorax die is verdeeld in acht segmenten, de vrouwtjes hebben er zes. De mannetjes zijn meestal geler dan de donkerdere vrouwtjes. Mannetjes zijn ook kleiner dan de vrouwtjes. In hun natuurlijke habitat geven ze de voorkeur aan het wonen in struiken en bladstrooisel. Ze hebben een warme en vochtige omgeving nodig. Hoge luchtvochtigheid is vooral vereist wanneer ze vervellen (hun huid afwerpen). Bidsprinkhanen zijn carnivoren. Ze zijn onder de top roofdieren van de geleedpotigen (ongewervelde dieren met exoskeletten, gesegmenteerde lichamen en gelede aanhangsels). Hun hoofdvoedsel bestaat uit andere geleedpotigen, zoals insecten en spinnen. Ze zullen zelfs kleine hagedissen en kikkers eten. Soms eten ze elkaar op. Roofdieren zijn over het algemeen dieren die insecten eten. Deze primaire roofdieren zijn vleermuizen en vogels. Ook hagedissen, knaagdieren, spinnen en insectenetende slangen zullen kleinere bidsprinkhanen eten. Roofdieren zijn niet beperkt tot andere dieren. Bidsprinkhanen zullen andere bidsprinkhanen eten. Dit kannibalistische gedrag komt meestal voor tijdens het nimfstadium en tijdens de paring; een volwassen bidsprinkhaan zal echter niet weigeren een maaltijd van zijn eigen soort te eten.