De Verenigde Staten Horloge

SS Verenigde Staten is een gepensioneerde oceaanbedekking die in 1950-1951 voor de Amerikaanse lijnen werd gebouwd voor een bedrag van 79,4 miljoen dollar (wat neerkomt op 829 miljoen dollar in 2021).[Het schip is de grootste oceaanbeug die volledig in de Verenigde Staten is gebouwd en de snelste oceaanbedekking om de Atlantische Oceaan in beide richtingen over te kruisen, met behoud van de Blauwe Riband voor de gemiddelde snelheid sinds haar eerste reis in 1952 en nog steeds titel . Ze werd ontworpen door de Amerikaanse marinearchitect William Francis Gibbs en zou kunnen worden omgevormd tot een troepenmacht als de marine dat in tijden van oorlog nodig had. De Verenigde Staten hielden tot 1969 een ononderbroken trans-Atlantische passagiersdienst en werden nooit als troepenmacht gebruikt. Het schip is sinds de jaren zeventig meerdere keren verkocht, waarbij elke nieuwe eigenaar zonder succes probeert de lijnvaart rendabel te maken. Uiteindelijk werden de hulpstukken van het schip op een veiling verkocht en werden gevaarlijke afvalstoffen, waaronder asbestpanelen, verwijderd, waardoor zij in 1994 bijna volledig was ontdaan. Twee jaar later werd ze naar Pier 82 gesleept op de rivier de Delaware, in Philadelphia, waar ze vandaag blijft. Sinds 2009 werft een conservatieve groep, de SS United States Conservancy, geld om het schip te redden. De groep kocht haar in 2011 en heeft verscheidene niet-gerealiseerde plannen opgesteld om het schip te herstellen, waaronder het omvormen van het schip tot een multifunctioneel waterfront. In 2015, toen de middelen van de groep afnamen, begon de groep met het aannemen van biedingen voor de sloop van het schip, maar er kwamen voldoende donaties via uitgebreide fondsenwerving. Grote donaties hebben het schip aan haar haven van Philadelphia vastgehouden, terwijl de groep het herstelplan verder blijft onderzoeken. Sommige informatie van Wikipedia®, een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een non-profitorganisatie. Foto copyright Stan Feldman 2001