Eén wilde Roos Kussen

Een digitale weergave van een wild roos. Voeg je eigen tekst toe aan de achterkant. Vaak gaat het niet om wilde rozen, donzige roze rozen rond verlaten woonlocaties, maar om wilde rozen, maar om de afstammelingen van gecultiveerde rozen die sterk genoeg zijn om te overleven zonder menselijke zorg. .Rozen zijn al sinds de Romeinse tijd gehybridiseerd, er zijn duizenden taaie, langlevende hybriden. Echte wilde rozen, de botanische term "soort roos", komen van nature voor, zonder menselijke tussenkomst. Er zijn meer dan 100 soorten wilde rozen, waarvan sommige inheems zijn in Noord-Amerika, vele uit het Oosten en Europa. Ze hebben elk vijf kroonbladen en bijna allemaal zijn ze roze. Een paar soorten zijn wit of rood, een paar zijn geelachtig. Twee soorten, het Roos van Wood (Rosa woodsii) en het Roos van Nootka (R. nutkana) komen voor in het noordwesten, Western Canada en delen van Alaska. Het afbeelding hierboven, van een foto die ik nam, is van een van die twee soorten. Bepalen welke zeer moeilijk kan zijn omdat ze erg vergelijkbaar zijn en elk verschijnt in een aantal variëteiten. Wilde rozen dienen als browser voor het bladeren voor grote wild, waaronder elanden en herten, van de lente tot de herfst. Ook stekelvarkens en bevers bladeren door de bladeren. Wilde rozen heupen blijven gedurende een groot deel van de winter op het plant aanwezig. Veel vogels en zoogdieren worden door deze droge vruchten in stand gehouden wanneer de grond bedekt is met sneeuw. Wilde rozen heupen kunnen rauw of gekookt worden gegeten, verwijder de kleine haartjes en zaadjes in het midden. Ze worden gebruikt bij het maken van gelei en jam en kunnen ook worden gedroogd om een thee te maken. Gedroogde bladeren kunnen ook dienen als theesurrogaat. Bloemblaadjes zijn geweldig in salades en voegen een lichte smaak en mooie kleur toe. Indianen gebruikten jonge scheuten als vergif. De gedroogde bladeren worden gebruikt als theesurrogaat. Duizenden jaren lang worden wilde rozen over de hele wereld als geneeskrachtig plant gebruikt, en ze worden genoemd in vele oude manuscripten en zelfs in de graftombes van de Egyptische farao's. Wilde rozen heupen bevatten citroenzuur, flavonoïden, fructose, appelzuur, sucrose, tannines, vitamines A, B3, C, D, E en P, calcium, fosfor, ijzer, rutine, hesperidine en zink. Onderzoek wijst uit dat wilde rozen kunnen helpen bij het stoppen of omkeren van de groei van kankers. Van de heupen van roos is ook bekend dat ze verzadigde vetten en triglyceriden verlagen, wat helpt de bloeddruk onder controle te houden. Het zaad is rijk aan vitamine E en een olie gewonnen uit het zaad wordt extern gebruikt bij de behandeling van brandwonden, littekens en rimpels. Een kompels van de gekauwde bladeren wordt in noodgevallen gebruikt om de pijn van bijensteken te verlichten. Europeanen gebruikten heupen als bron van vitamine A en C. Roos heuppoeder werd gebruikt als smaakstof in soepen en voor het maken van siroop. Ja. De bladeren werden doordrenkt voor thee, de bloemblaadjes werden rauw gegeten, in salades, gekonfijt of tot stroop verwerkt. De binnenschors werd gerookt als tabak, en gedroogde bloemblaadjes werden opgeslagen als parfum. Als u ooit een rozen heup hebt gegeten, heeft u misschien gemerkt dat het enigszins appelachtig smaakt. De binnenkant van een rozen heup en de zaadjes doen je misschien ook denken aan een appel. Dat is geen toeval. De Rosaceae (De rozen familie) omvat niet alleen rozen, maar ook het geslacht Prunus (pruimen, kersen, perziken, abrikozen en amandelen), evenals frambozen en aardbeien.