Bee Nice Case-Mate iPhone Case

Wees lief voor de bijen. Een hommel doet zijn werk op Fireweed in Alaska. Aanpassen door uw eigen tekst toe te voegen. Bijen zijn de belangrijkste bestuivers in ecosystemen die bloeiende planten bevatten. Bijen en andere insecten bestuiven 70 procent van de gekweekte planten, goed voor 35 procent van de totale voedselproductie. Minder bijen betekent kleinere oogsten. De bijen zitten in de problemen, dat betekent dat wij dat ook zijn. Er zijn ongeveer 20.000 soorten bijen bekend. Ze zijn te vinden op elk continent behalve Antarctica, in elke habitat op de planeet die door insecten bestoven bloeiende planten bevat. Bijen voeden zich met nectar en stuifmeel, de eerste voornamelijk als energiebron; de laatste voornamelijk voor eiwitten en andere voedingsstoffen. Het meeste stuifmeel wordt gebruikt als voedsel voor larven. De bekendste bijensoort is de Europese honingbij, die, zoals de naam al doet vermoeden, honing produceert, net als een paar andere bijensoorten. Bijen richten zich op het verzamelen van nectar of op het verzamelen van stuifmeel, afhankelijk van de vraag, vooral bij sociale soorten. Bijen die nectar verzamelen, kunnen bestuiving uitvoeren, maar bijen die opzettelijk stuifmeel verzamelen, zijn efficiëntere bestuivers. Geschat wordt dat een derde van de menselijke voedselvoorziening afhankelijk is van insectenbestuiving, waarvan het grootste deel wordt bereikt door bijen, met name de gedomesticeerde Europese honingbij. Bijen hebben een lange slurf (een complex " tong & quot;) waarmee ze de nectar uit bloemen kunnen halen. Ze hebben antennes die bijna universeel bestaan uit 13 segmenten bij mannetjes en 12 bij vrouwen. Bijen hebben allemaal twee paar vleugels, het achterste paar is het kleinste van de twee; bij een paar soorten heeft een geslacht of kaste relatief korte vleugels die vliegen moeilijk of onmogelijk maken, maar geen enkele is vleugelloos. De meeste bijen zijn wazig en dragen een elektrostatische lading, die helpt bij de hechting van stuifmeel. Vrouwen bijen stoppen periodiek met foerageren en verzorgen zichzelf om het stuifmeel in de scopa te verpakken, die zich bij de meeste bijen op de poten bevindt, en op de buikbuik op anderen, en gemodificeerd in speciale pollenmanden op de poten van honingbijen en hun familieleden. Veel bijen zijn opportunistische foeragemieren en verzamelen stuifmeel van verschillende planten, terwijl anderen zich concentreren op slechts één of enkele soorten plant. Een klein aantal planten produceert voedzame bloemenoliën in plaats van stuifmeel, die door sommige bijen worden verzameld en gebruikt. Bloemen bezoeken kan een gevaarlijke bezigheid zijn. Veel sluipmoordenaars en krabspinnen verbergen zich in bloemen om onoplettende bijen te vangen. Andere bijen gaan verloren aan vogels tijdens de vlucht. Insecticiden die op bloeiende planten worden gebruikt, doden veel bijen, zowel door directe vergiftiging als door besmetting van hun voedselvoorziening. Een honingbijenkoningin kan 2000 eieren per dag leggen tijdens de voorjaarsopbouw, maar ze moet ook 1000 tot 1500 eieren per dag leggen tijdens het foerageerseizoen, meestal om dagelijkse slachtoffers te vervangen, waarvan de meeste werknemers sterven van ouderdom. De bijen zitten in de problemen, dat betekent dat wij dat ook zijn. Colony Collapse Disorder Colony Colony Colony Collapse Disorder (CCD) is een fenomeen waarbij werkbijen uit een bijenkorf of Europese honingbijenkolonie abrupt verdwijnen. Hoewel dergelijke verdwijningen zich hebben voorgedaan in de geschiedenis van de bijenteelt, en bekend waren onder verschillende namen (verdwijnziekte, voorjaarsdaling, meiziekte, herfstinstorting en herfst-achteruitgang), werd het syndroom eind 2006 omgedoopt tot colony collapse disorder in combinatie met een drastische toename van het aantal verdwijningen van Westerne honingbijenkolonies in Noord-Amerika. Europese imkers hebben soortgelijke verschijnselen waargenomen in België, Frankrijk, Nederland, Griekenland, Italië, initiaal en Spanje, en ook uit Zwitserland en Duitsland zijn er meldingen binnengekomen, zij het in mindere mate, terwijl het Noord-Ierse parlement meldingen ontving van een afname van meer dan 50%. De toename van het gebruik van neonicotinoïde pesticiden heeft de stijgende bijensterfte sinds 2005 ruwweg gevolgd. In 2012 toonden verschillende wetenschappelijke studies aan dat neonicotinoïden eerder onontdekte blootstellingsroutes hadden die bijen beïnvloedden, waaronder door stof, stuifmeel en nectar; dat zeer kleine hoeveelheden voldoende toxisch waren om te veroorzaken dat ze niet naar de bijenkorf terugkeerden zonder onmiddellijke letaliteit, het primaire symptoom van CCD, en dat neonicotinoïden in het milieu aanhielden in irrigatiekanalen en in de bodem. In 2013 heeft de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) een review gepubliceerd waarin werd gesteld dat neonicotinoïden een onaanvaardbaar hoog risico vormen voor bijen. CCD wordt waarschijnlijk verergerd door een combinatie van factoren. In 2007 schreven sommige autoriteiten het probleem toe aan biotische factoren zoals varroamijten, Nosema apis-parasieten en het acute paralysevirus van Israël. Andere bijdragende factoren kunnen onder meer milieuveranderingsgerelateerde stress, ondervoeding en migrerende bijenteelt zijn. Een andere studie in 2012 wees ook op meerdere oorzaken, met een lijst van pesticiden achter de varroamijt, genetica, habitatverlies en slechte voeding. In april 2013 heeft de Europese Unie plannen aangekondigd om het gebruik van bepaalde pesticiden te beperken om te voorkomen dat bijenpopulaties verder afnemen en tegen het einde van de maand wetgeving aangenomen die het gebruik van verschillende neonicotinoïden voor de volgende twee jaar verbood. Door het tekort aan bijen in de VS zijn de kosten voor boeren om ze te huren voor bestuivingsdiensten met wel 20% gestegen Sinds ongeveer 1972 is het aantal wilde honingbijen in de VS dramatisch gedaald - ze zijn grotendeels verdwenen. Ook het aantal bijenvolken dat in stand wordt gehouden, is afgenomen. Deze daling omvat de cumulatieve verliezen van alle factoren, zoals verstedelijking, gebruik van pesticiden, tracheale en varroamijten en commerciële imkers # 39; met pensioen gaan en failliet gaan. Eind 2006 en begin 2007 bereikte de uitputtingsgraad echter nieuwe proporties en de term colony collapse disorder werd bedacht om de plotselinge verdwijningen te beschrijven. Na een aantal jaren van onderzoek en zorg, publiceerde een team van wetenschappers onder leiding van Jerry Bromenshenk een artikel in oktober 2010 gezegde dat een nieuw op DNA gebaseerd virus, irisvirus van ongewervelde dieren of IIV6, en de schimmel Nosema ceranae werden gevonden in elke gedode kolonie die de groep bestudeerde. In hun onderzoek ontdekten ze dat geen van beide middelen alleen dodelijk leek, maar een combinatie van het virus en Nosema ceraneae was altijd 100% fataal. Bromenshenk zei dat het nog niet duidelijk is of een voorwaarde de bijen genoeg verzwakt om door de tweede te worden afgemaakt, of dat ze op de een of andere manier de destructieve kracht van de ander versterken. &Quot; They' zijn co-factoren, dat is alles wat we op dit moment kunnen zeggen. Ze zijn allebei cadeau in al deze ingestorte kolonies." Onderzoeken naar het verschijnsel hadden plaatsgevonden te midden van grote bezorgdheid over de natuur en omvang van de verliezen. In 2009 suggereerden sommige rapporten uit de VS dat 1/3 van de honingbijenkolonies de winter niet overleefde, hoewel bekend is dat normale winterverliezen ongeveer 25% zijn. Eind mei 2012 meldde de Zwitserse regering dat ongeveer de helft van de bijenpopulatie de winter niet had overleefd. De belangrijkste oorzaak van de daling werd gedacht aan de parasiet varroa. Afgezien van de colony collapse disorder, zijn veel van de verliezen buiten de VS ook toegeschreven aan andere oorzaken. Pesticiden die worden gebruikt om zaden te behandelen, worden als hoofdverdachten beschouwd. Inheemse bestuivers zijn hommels en solitaire bijen, die vaak overleven in toevluchtsoorden in wilde gebieden weg van landbouwspuiten, maar nog steeds kunnen worden vergiftigd in enorme spuitprogramma's voor muggen, zigeunermotten of andere insectenplagen. Hoewel het gebruik van pesticiden een punt van zorg blijft, is het grootste probleem voor populaties van wilde bestuivers het verlies van de bloemenrijke habitat waarvan zij voor hun voedsel afhankelijk zijn. Op het hele noordelijk halfrond hebben de afgelopen 70 jaar of zo een intensivering van landbouwsystemen gezien, die de overvloed en diversiteit van wilde bloemen heeft verminderd. Wat u kunt doen om te helpen: U kunt bijen helpen door bijenvriendelijke bloemen en struiken in uw tuin of buiten de ruimte te planten. Een tuin of een pleister gewijd aan planten die aantrekkelijk zijn voor bijen kan een bron van groot plezier zijn voor elke imker, zowel voor de rel van kleur als voor de activiteit van de bijen. Twee andere belangrijke factoren dragen bij aan een succesvolle bijentuin: de bloemen moeten in de volle zon staan en in groepen worden geplant. Bloemen die afzonderlijk of in tweeën en drieën worden gekweekt, trekken mogelijk geen bijen aan. Een behoorlijke klomp van een geschikt plant, zoals lavendel, is veel waardevoller. Bijen zien ook vaak bloemen over het hoofd die in de schaduw worden gekweekt, hoewel ze nectar en stuifmeel kunnen produceren. Helaas zijn enkele van de meest spectaculair uitziende tuinbloemen van geen enkel nut voor de honingbij. Dubbelkoppige rozen, chrysanten en dahlia's, bijvoorbeeld, bieden geen nectar en nauwelijks stuifmeel. Daarentegen bieden veel bloemen die vaak als onkruid worden verdisconteerd, zoals paardenbloemen en vergeet-me-nietjes, een rijke bron van voedsel. Daarom is een van de beste en gemakkelijkste dingen die je kunt doen om je tuin bijenvriendelijker te maken, het weggooien van de onkruidverdelgers die die smetteloos uitziende gazons onderhouden en in plaats daarvan je gazon en bloembedden wild laten worden. Als je nog niet helemaal klaar bent om je goed onderhouden tuin over te dragen aan de grillen van de natuur, is het volgende beste om gewoon een pleister te laten om wild te rennen. Een manier om je wilde tuin op gang te brengen, is door wildflower zaadmengsels te zaaien. De bloemen zullen een nuttige bron van nectar en stuifmeel zijn.